مَوادَس کُن گٔژھِو

ابو حنیفہ

وِکیٖپیٖڈیا پؠٹھٕ، اَکھ آزاد اِنسایکلوپیٖڈیا

نعمان ابن ثابت ابن زوطا ابن مرزبان (عَربی: نعمان بن ثابت بن زوطا بن مرزبان; فرما:Circa–۶۹۶ – ۷۶۷)، عام طور پٲٹھی زانٔنہٕ یوان یِہنٛدِ کُنیا ابو حنیفہ سٕتی (عَربی: أبو حنيفة), یا بَہ احترامن امام ابو حنیفہ[1]، ٲسی اَکھ سُنی مُسلمان دینیت تہٕ فقہا[2] یِمہٕ بنے حنفی سکول آف سُنی فِقٕکی بُنیاد تراون وٲلی، یُس سارِوٕے کھۄتہٕ زیٛادٕ پالن وول فقہٕ سنی روایتس مٕنٛز،[3] یُس سؠنٹرل ایشیاہس، افغٲنستانس، ایرانس (۱۶ صٕدی تام)، بالکنٕز، روسس، سِرکاشجا، پٲکستانس مٕنٛز،بنگلادیشش، ہِنٛدوستانس، تُرکی تہٕ عرب دُنیاہس مَنٛز کیٚنٛہہ جاین.

یِمن چھِ یوان ال-امامُ ال-اَعظم ("اعلی ترین امام") تہٕ سِراجُ ال-اَئمہ ("امامن ہِیوٚنٛد ژونگ") تہِ ونٔنٕہ، تِمہٕ چھِ سُنی اسلامٕکی پیروکار.[4][1]

حضرت محمد مصطفیﷺ ہِنٛدِس گھرس سٕتی تعلق[اؠڈِٹ]

حضرت مُحمَد مُصطفیٰﷺ, اللّه تعالیٰ سُنٛد ٲخری پیغنمبر (۶۳۲ - ۵۷۰ the Constitution of Medina, taught the Quran, and advised his محمدﷺ سٕنٛدۍ سٲتھی
عبد اللّه ابن مسعود (وفات ۶۵۳) taughtعلی ۶۰۷ - ۶۷۸) ژوٗرِم خلیفہٕ taughtعائشہ, نبی صٲبٕنۍﷺ گَرواجِنؠ and ابو بکر سٕنٛز کوٗر taughtعبد اللّه ابن عباس (۶۱۸ - ۶۸۷) taughtزید ابن ثابت (۶۱۰ - ۶۶۰) taughtعمر (۶۴۴ - ۵۷۹) دۄیِم خلیفہٕ taughtابو ہُریرہ (۶۰۳ - ۶۸۱) taught
علقمہ ابن قیئس (وفات ۶۸۱) taughtحُسین ابن علی (۶۲۶ - ۶۸۰) taughtقاسم ابن مُحمَد ابن ابی بکر (۶۵۷ - ۷۲۵) taught and raised by Aishaعُروہ ابن زُبیر (وفات ۷۱۳) taught by Aisha, he then taughtسعید ابن المُسَّیِب (۶۳۷ - ۷۱۵) taughtعبد اللّه ابن عُمر (614–693) taughtعبد اللّه ابن الزُبیر (۶۲۴ - ۶۹۲) taught by Aisha, he then taught
ابراہیٖم النَخایئ taughtعلی ابن الحُسین زینُ العابدیٖن (۶۵۹ - ۷۱۲) taughtحشام ابن عُروہ (667–772) taughtابن شہاب الزہری (وفات ۷۴۱) taughtسالم ابن عبد اللّه ابن عُمر taughtعُمر ابن عبد العزیز (۶۸۲ - ۷۲۰) raised and taught by Abdullah ibn Umar
حَماد بن ابی سُلمان taughtمُحمَد الباقر (676–733) taughtFarwah bint al-Qasim Jafar's mother
ابو حنیفہ (۶۹۹ - ۷۶۷) wrote Al Fiqh Al Akbar and Kitab Al-Athar, jurisprudence followed by سُنی, صوٗفیه, بریلوی, دیوبٕندی, زیدِیه and originally by the فاطمِد and taughtZayd ibn Ali (695–740)جعفر بن محمد الباقر (۷۰۲ - ۷۶۵) مُحَمَّدﷺ تہٕ حضرت علی سُنٛد great great grand son, jurisprudence followed by شیعہ, he taughtمالِک ابن انس (711–795) wrote مُؤالتَ, jurisprudence from early Medina period now mostly followed by Sunni in Africa, Sunni Sufi and taughtAl-Waqidi (748–822) wrote history books like Kitab al-Tarikh wa al-Maghazi, student of Malik ibn AnasAbu Muhammad Abdullah ibn Abdul Hakam (died 829) wrote biographies and history books, student of Malik ibn Anas
ابو یوسُف (729–798) wrote Usul al-fiqhمُحَمَد الشیبانی (749–805)الشافعی (۷۶۷ - ۸۲۰) wrote Al-Risala, jurisprudence followed by سُنی, صوٗفیه and taughtاسمایئل ابن ابراہیٖمعلی ابن المدینی (778–849) wrote The Book of Knowledge of the Companionsابن حشام (died 833) wrote early history and As-Sirah an-Nabawiyyah, Muhammad's biography
Isma'il ibn Ja'far (719–775)موسیٰ الخادم (745–799)احمد ابن حنبمل (780–855) wrote مُسند احمد ابن حنبمل jurisprudence followed by سُنی, صوٗفیه تہٕ حدیث کتابہٕمُحَمَد البُخاری (810–870) wrote Sahih al-Bukhari hadith booksMuslim ibn al-Hajjaj (815–875) wrote Sahih Muslim hadith booksDawud al-Zahiri (815–883/4) founded the Zahiri schoolMuhammad ibn Isa at-Tirmidhi (824–892) wrote Jami` at-Tirmidhi hadith booksAl-Baladhuri (died 892) wrote early history Futuh al-Buldan, Genealogies of the Nobles
Ibn Majah (824–887) wrote Sunan ibn Majah hadith bookAbu Dawood (817–889) wrote Sunan Abu Dawood Hadith Book
Muhammad ibn Ya'qub al-Kulayni (864- 941) wrote Kitab al-Kafi hadith book followed by Twelver ShiaMuhammad ibn Jarir al-Tabari (838–923) wrote History of the Prophets and Kings, Tafsir al-TabariAbu Hasan al-Ash'ari (874–936) wrote Maqālāt al-islāmīyīn, Kitāb al-luma, Kitāb al-ibāna 'an usūl al-diyāna
Ibn Babawayh (923–991) wrote Man La Yahduruhu al-Faqih jurisprudence followed by Twelver ShiaSharif Razi (930–977) wrote Nahj al-Balagha followed by Twelver ShiaNasir al-Din al-Tusi (1201–1274) wrote jurisprudence books followed by Ismaili and Twelver Shiaالغزالی (۱۰۵۸ - ۱۱۱۱) wrote The Niche for Lights, The Incoherence of the Philosophers, The Alchemy of Happiness on Sufismروٗمی (1207–1273) wrote مَثنوی, Diwan-e Shams-e Tabrizi on Sufism
Key: Some of Muhammad's CompanionsKey: Taught in MedinaKey: Taught in IraqKey: Worked in SyriaKey: Travelled extensively collecting the sayings of Muhammad and compiled books of hadithKey: Worked in Persia

حالانکہ مالک ابن انس (امام ال-شافی سٕنٛدی وۄستاد,[5][6]فرما:Rp یِمہٕ پانہٕ ٲسی امام احمد بن حنبل سٕنٛدی ووستاد)، امام ابو حنیفہ ٲسی اَکھ طٲلب حضرت جعفر ال-صادق سٕنٛدی، یِمہٕ اِسلٲمی نبی (رسول) حضرت محمد مصطفیﷺ سٕنٛدی زُرؠیات مٕنٛز ٲسی.

گویا کہِ سٲری ژور(۴) عظیم سُنی فِقٕکی امام چھِ وابسطہٕ جعفر الصادقن اہل البیت (گھروٲلی) حضرت محمد مصطفیﷺ سٕنٛدی، سٕتی.[7]

حَوالہٕ[اؠڈِٹ]

  1. 1٫0 1٫1 Pakatchi, Ahmad and Umar, Suheyl, "Abū Ḥanīfa", in: Encyclopaedia Islamica, Editors-in-Chief: Wilferd Madelung and, Farhad Daftary.
  2. Nazeer Ahmed (2001). Islam in Global History: Volume One: From the Death of Prophet Muhammed to the First World War. Xlibris Corporation. ص. 113. ISBN 9781462831302.
  3. Ludwig W. Adamec (2012). Historical Dictionary of Afghanistan. Scarecrow Press. ص. 17. ISBN 9780810878150.
  4. S۔ H۔ Nasr (1975), "The religious sciences", in R.N۔ Frye, The Cambridge History of Iran, Volume 4, Cambridge University Press۔ p.474: "Abū Ḥanīfah, who is often called the "grand imam"(al-Imam al-'Azam) was Persian
  5. Dutton، Yasin، The Origins of Islamic Law: The Qurʼan, the Muwaṭṭaʼ and Madinan ʻAmal، ص. 16
  6. Haddad، Gibril F. (2007). The Four Imams and Their Schools. London, the U.K.: Muslim Academic Trust. pp. 121–194.
  7. "Imam Ja'afar as Sadiq". History of Islam. Archived from the original on 2015-07-21. Retrieved 2012-11-27.